Tiny House Dora
Puur toeval bracht ons er in 2024 voor het eerst — een vondst via Booking.com, zonder dat we konden vermoeden wat het zou worden. Het huisje ligt in the middle of nowhere, aan het einde van een landweggetje, midden in de Istrische natuur. Al bij aankomst voelde het anders: de warme, persoonlijke ontvangst van de eigenaren maakte in één klap duidelijk dat dit geen doorsnee vakantieadres was.
Wat dit plekje zo relaxed maakt, is precies dat het ver van alle drukte ligt. Geen stadsgeluid, maar 's ochtends wakker worden van vogels die de dag beginnen. Zelfs onze honden weten het inmiddels: elk jaar rennen ze bij aankomst meteen naar binnen om te “checken” of dit echt weer hetzelfde huisje is — en elk jaar is het antwoord ja. Ze zijn er zo op hun gemak dat ze de hele tuin doorstruinen alsof die van hen is. (En als de buren toevallig geen bezoek hebben en er verder niemand in de buurt is, gelden hier heel even ook geen kledingvoorschriften — het is dát relaxed.)
Minstens zo belangrijk als het huisje zijn de eigenaren. Hun warmte zit 'm niet in grote gebaren, maar in de manier waarop ze met je omgaan: ze vragen oprecht hoe het gaat, maken zich zorgen als er iets is, en stralen een gastvrijheid uit die je niet leert, die heb je gewoon. Vorig jaar bleek dat nog maar eens: het huisje stond de dagen na ons vertrek toevallig leeg, en zonder dat we erom vroegen boden ze aan dat we — zonder bijkomende kosten — gewoon nog een paar dagen langer konden blijven. Inmiddels is het ook meer dan gast en verhuurder: we appen over en weer, en ze snappen onze humor net zo goed als wij die van hen. Het bewijs hangt letterlijk naast de deur: hun vrolijke tuinkabouter met “WELCOME”-bordje, die het in een van onze bewerkte foto's moest ontgelden onder een hogedrukspuit — kabouter aan flarden, bordje nog fier omhoog. Precies het soort grap die zij meteen doorhadden.
In drie jaar tijd is er een eigen ritme ontstaan. We komen inmiddels zo vroeg mogelijk aan — nog voor het inchecken mag, om alvast de koffers te dumpen — maar niet voordat er eerst is bijgekletst en geknuffeld met de eigenaren. Daarna is het snel naar het strand, naar onze vaste plek bij Wau Beach Bar. Ook het huisje zelf staat niet stil: er wordt een tweede gebouw bijgebouwd voor de toekomst, en telkens weer verbeteren de eigenaren kleine dingen.
Niet alles ging vanzelf. Bij grote temperatuurverschillen gaat het tuinhek vaker te los zitten dan klemmen — inmiddels zekeren we het af met een touw. Eén keer, tijdens een zware storm terwijl we er zelf niet waren, kregen onze honden het hek toch open. Toen we thuiskwamen stonden ze kletsnat en bibberig op het landweggetje — op zoek naar ons. Onze jongste hond was toen nog maar een half jaar oud. Een moment dat je niet meer loslaat.
Als je ons vraagt waarom we hier steeds terugkomen, is er eigenlijk geen concreet moment aan te wijzen — het is meer een gevoel van “we zijn er weer”, een gevoel dat je net zo goed aan onze honden kunt aflezen als aan onszelf. Sinds we dit huisje vonden, hebben we nooit meer iets anders overwogen, terwijl we daarvoor genoeg andere vakantiehuisjes hebben geboekt. Waarom dit huisje wint? Omdat het gewoon perfect is. Inmiddels boeken we elk jaar bij vertrek meteen door voor het jaar erna — Tiny House Dora is onze vaste stek in Istrië geworden.
2024 — Het eerste jaar
De eerste kennismaking: een toevalstreffer via Booking.com die meteen raak bleek.
2025 — Terug naar Dora
Tweede zomer op rij, met een spontaan cadeautje van de eigenaren aan het eind.
2026 — Vaste stek
Derde jaar op rij — inmiddels boeken we bij vertrek alweer door voor het jaar erna.
De kabouter
Het bewijs dat de eigenaren onze humor net zo goed snappen als wij die van hen.
