Napels — maart 2026

De vulkaan die de hele reis op de achtergrond zou blijven meekijken, voor het eerst in beeld: een volle maan die precies tussen de twee toppen van de Vesuvius opkomt boven de lichtjes van Napels.

Nog voor het licht wordt staat de tas al in de kofferbak. Het begin van vijf dagen Napels.

Een selfie in het vliegtuig, met de spanning van een nieuwe stad nog vers op het gezicht.

Ergens boven de Alpen, op weg naar het zuiden — de reis voelt vanaf hier al ver van huis.

Bij het station in Napels, klaar om de stad in te trekken.

Een drukke, kleurrijke straat vol scooters en balkons — precies zoals Napels hoort te zijn.

De eerste blik over de daken van Napels, met de zee in de verte.

Een hartig lokaal hapje geproefd op een terras, terwijl de stad beneden verder leeft.

Napels ligt in zijn geheel uitgespreid vanaf de muren van de Certosa di San Martino.

Kust, haven en zee, vanaf een van de mooiste uitkijkpunten van de stad.

Een rond raam met een van de beste plekjes van de stad erdoor — even zitten en het uitzicht op ons in laten werken.

De kleur en energie van Napels, ook te vinden in de kleinste zijstraatjes.

Geen zonsondergang, maar de felblauwe interieurverlichting van de kerk die door dit raam naar buiten straalt, tegen de invallende avond.

Verlichte gevels en smalle straatjes, Napels in avondstemming.

Het eerste echte diner van de reis: een simpel bord gnocchi in tomatensaus, maar met een smaak die overweldigt — precies zoals de echte Italiaanse keuken dat doet met simpele ingrediënten. Voorlopig de lekkerste gnocchi van de trip.

Napels is de geboorteplaats van de pizza — logisch dat die op dag één al op tafel staat.

Een zoet einde van een lange, mooie eerste dag.

Koffie en gebak op een klein terras, voordat de stad in volle drukte ontwaakt.

Een glimlach boven het ontbijtbord — de rust voor de stormloop van bezienswaardigheden.

Het grote centrale plein van Napels, imposant en open na de smalle straatjes.

Napels pronkt overal met zijn geschiedenis, ook gewoon onderweg naar de volgende hoek.

De kathedraal gewijd aan San Gennaro, de beschermheilige van de stad, in volle glorie.

Zelfs de rij voor de deur hoort bij het bezoek aan zo'n indrukwekkend gebouw.

Binnen in de Duomo is het overweldigend: goud, fresco's en licht dat door hoge ramen valt.

Even poseren tussen de rijkversierde zijaltaren van de kathedraal.

Eeuwenoude schilderkunst, nog altijd op zijn originele plek.

Tussen de drukte van de hoofdgang door een moment van rust bij een van de zijaltaren.

De smalle straatjes rond Via dei Tribunali staan vol met expressieve street art.

Nog een van de vele grote muurportretten die de wijk zijn karakter geven.

Het typische Napolitaanse straatbeeld: hoge gevels, paraplu's en versieringen hoog boven het hoofd, leven overal.

Via San Gregorio Armeno, waar het hele jaar door presepe-figuurtjes worden gemaakt en verkocht.

Vlak bij de Vico Purgatorio ad Arco staat dit bronzen schedeltje op een paaltje — een typisch Napolitaans memento mori, verbonden met de eeuwenoude verering van de 'arme zielen' in het vagevuur die deze hoek van de stad al eeuwen kenmerkt.

Een paar meter verderop, ook bij de Vico Purgatorio ad Arco, kijkt dit levensgrote portret vanaf de gevel de steeg in — straatkunst midden in de oude stad.

Verderop wordt de straat drukker: souvenirwinkeltjes, geurende bakkers en overal slingers en vlaggetjes hoog boven de kasseien gespannen — een van de beroemdste straten van Napels, in een rechte lijn dwars door de oude binnenstad.

De Guglia di San Domenico, een sierlijk barok monument midden in de historische kern.

Vleeswaren, kaas en een glas wijn — even bijkomen na een ochtend vol indrukken.

Aangekomen bij de ingang van Napoli Sotterranea, klaar om de stad ondergronds in te duiken.

Het begin van de afdaling naar Napoli Sotterranea, diep onder de straten van de stad.

Smalle, door mensenhanden uitgehakte tunnels — tufsteen die al eeuwen standhoudt.

Een van de grote kamers die ooit dienden als waterreservoir voor de hele stad.

De gangen van Napoli Sotterranea slingeren zich kilometerslang onder de stad door.

Een oude waterput, kijkend recht omhoog naar een klein rondje daglicht, ver boven het hoofd.

Zelfs hier, dertig meter onder Napels, groeien planten — dankzij de hoge luchtvochtigheid in de tunnels hoeven ze niet eens water te krijgen.

Nog steeds diep onder de grond: een lichtinstallatie hoog tegen de rotswand, terwijl we ons verzamelen voor het vervolg van de tocht door de tunnels.

Napolitaanse folklore in levenden lijve, midden op straat.

Ambachtelijke spulletjes in een van de vele kleine zaakjes langs de route.

Een edicola votiva, een klein altaartje in de gevel — typisch Napolitaans straatbeeld.

Spaccanapoli blijft de hele dag door zoemen van bedrijvigheid.

Zacht, romig en met een vleugje olijfolie — een perfecte start van het diner.

Eenvoudig en overheerlijk, zoals alleen de Napolitaanse keuken dat kan.

Ook op dag drie is een bezoek aan Napels niet compleet zonder een echte margherita.

Een warme chocoladetaart die precies het juiste einde vormt van een lange, mooie dag.

Een vroege start — de vulkaan wacht niet.

Even opladen voordat de bus naar de Vesuvius vertrekt.

Ook buiten het centrum van Napels duikt overal street art op.

Geen gewone bushalte: dit is de shuttle die vanaf het stationnetje onderaan naar de start van het wandelpad naar de top van de Vesuvius rijdt.

De weg omhoog kronkelt langs de flanken van de vulkaan.

De bergen rond Napels schuiven voorbij het raam.

Vanaf de eerste hoogte al een adembenemend uitzicht over de omgeving.

Het pad slingert over de kale hellingen, met de golf van Napels beneden.

Van hier bovenaf is te zien hoe groot het gebied rond de vulkaan eigenlijk is.

Een portret met de wolken en de bergen op de achtergrond.

Een grijze, waas­achtige dag, maar het uitzicht blijft indrukwekkend.

Een bordje over de geschiedenis en het gevaar van de Vesuvius — een levende vulkaan onder onze voeten.

Het laatste stuk van het pad, met de wind die flink aanwakkert.

Een vriendelijke straathond die zich niets aantrekt van alle toeristen en gewoon een aai komt halen.

Terug beneden, uitgehongerd na de klim, aanschuiven voor het avondeten.

Een hartig extra hapje na een dag vol beweging.

Tumasi oogde van buiten als een toeristenval aan de voet van de vulkaan, maar het tegendeel bleek waar: deze gnocchi alla sorrentina was de lekkerste van de hele reis.

De naam van het restaurant waar deze avond alle indrukken van de dag worden gevierd.

Ook Liek trof raak: de beste carbonara die ze ooit heeft gegeten. Weer het bewijs dat Tumasi allesbehalve een toeristenval is.

Na een dag klimmen op de Vesuvius smaakt deze extra goed.

De hemel kleurt oranje boven de stad, met de Vesuvius als silhouet — een mooi afscheid.

De laatste rustige minuten voordat de koffers de deur uit gaan.

Vliegtuigen op het tarmac, klaar voor de terugreis.

Via de buitentrap het vliegtuig in — de reis zit er bijna op.

Een zee van wit onder de vleugel, ergens tussen Napels en huis.

De vertrouwde polders en waterwegen komen in zicht.

Nog een laatste blik naar beneden voordat het vliegtuig de landing inzet.

Het Nederlandse landschap, plat en groen, na vijf dagen Napels — een mooie reis zit erop.