Casa Zio Bruno
In Napels logeren we bij Bruno, in Casa vacanze Maison Zio Bruno A' Scalinatella. Het huis ligt aan de Corso Vittorio Emanuele, de weg die halverwege de heuvel langs de stad slingert, tussen het oude centrum beneden en de Vomero bovenop. Die ligging zie je meteen terug in het uitzicht: vanaf het terras kijk je over de daken en koepels van Napels, met de Vesuvius aan de horizon. En wie even blijft kijken, ziet de funicolare, het kabelspoortje, tegen de groene helling op en neer rijden.
Het appartement zelf is klein maar fijn: een woonkamer met een prachtige tegelvloer vol sierlijke motieven, een keukentje met alles wat je nodig hebt, een slaapkamer en een badkamer die vlak voor ons verblijf helemaal was verbouwd. Achter een van de ramen hangt een boom vol sinaasappels. Door de voordeur stap je zo het ruime terras op dat je deelt met de andere gasten: tafeltjes met mozaïekbladen, palmen in potten en dat uitzicht. Het is misschien wel het mooiste stukje van het hele huis.
Het belangrijkste is Bruno zelf. Een gastheer uit duizenden: hartelijk, altijd in voor een praatje en een glas wijn op het terras, en vol tips voor de stad. Hoe goed hij voor zijn gasten zorgt, merkten we op onze tweede avond, toen er iets flink misging (zie hieronder). Hij loste het niet alleen meteen op, hij deed er ook nog een schepje bovenop.
Voor ons stond vast: hier gaan we terug. Van 7 tot en met 11 oktober 2026 logeren we opnieuw bij Bruno (naar de missie van oktober).
Het appartement
Rond het middaguur komen we aan en kijken we eerst even rond in het appartement.
Het terras
Het terras deel je met de andere gasten van Bruno. Van het middaguur tot de schemering: dit uitzicht verveelt nooit.
Een glas wijn, en toen het plafond
Die middag zaten we nog gezellig met Bruno op het terras, met een glas wijn en de stad aan onze voeten. 's Ochtends hadden we al wat gruis op de badkamervloer zien liggen, en de plafondplaten hingen zichtbaar bol. De badkamer was kort daarvoor verbouwd, en de aannemer had het plafond blijkbaar niet al te grondig aangepakt.
's Avonds, toen we al in bed lagen, kwamen de gipsplaten naar beneden. Een enorme troep! Bruno was furieus op de aannemer. Gelukkig stond zijn tweede appartement leeg, zodat we meteen konden verhuizen. En daar bleef het niet bij: hij trakteerde ons ook nog op een heerlijk etentje bij Taverna Luciana. Dat was echt niet nodig geweest, maar zo is Bruno.